Bir Bildirimle Başlayan Sessizlik
Bazı günler vardır, hiçbir şey büyük bir olayla başlamaz ama içindeki küçük kırılma, günün geri kalanını sessizce ele geçirir. Benim için o gün de öyleydi. Sabah erken kalkmıştım, Kayseri’nin soğuk ama temiz havası camdan içeri süzülüyordu. Telefonu elime aldığımda ilk yaptığım şey her zamanki gibi Instagram’a bakmaktı. Instagram
Hiçbir beklentim yoktu aslında. Sadece alışkanlık. Ama bazen alışkanlıklar insanın kalbine gereğinden fazla yakın durur.
Profilime girdim, takipçi sayısı… bir eksik. Küçük bir eksiklik. Önce anlamadım. İnsan beyninin o “önemsizmiş gibi yapma” refleksi devreye girdi. “Yanlış mı gördüm?” dedim kendi kendime. Ama rakam oradaydı, sabit ve inatçı.
O an hiçbir şey olmadı gibi davrandım. Ama içimde bir şey, hafifçe çatladı.
Bir Kişinin Sessizce Eksilmesi
İnsan birinin hayatından çıktığını çoğu zaman büyük bir vedayla fark eder sanır. Oysa sosyal medyada bu işler öyle dramatik değil. Kimse kapıyı çarpmaz. Kimse son kez bakmaz. Sadece bir sayı azalır.
Benim hikâyemde de öyle oldu.
O kişi “Efe”ydi. Üniversiteden beri tanıdığım, bir dönem her gün konuştuğum biri. Mesajlarımızın içinde gece yarıları, plansız yürüyüşler, “bir gün gider miyiz buralardan?” cümleleri vardı. Sonra hayat araya girdi. Herkesin bahane diye adlandırdığı ama aslında yavaş yavaş kopuş olan şeyler…
O gün, onun beni takipten çıkardığını fark ettiğimde, aslında uzun zamandır uzaklaştığımızı anladım.
Ama insan en çok, geç kalmış fark edişlere üzülüyor.
Nasıl Anladım? Küçük İşaretler Büyüdü
İlk işaret sadece sayıydı. Ama sonra zihnim o eksikliği büyütmeye başladı.
Profilinde adını aradım. Çıkmadı. O an içimde bir şey daha düştü. Çünkü insanın kendine itiraf edemediği gerçekler, arama çubuğunda saklanır.
Sonra eski mesajlara baktım. Yazdığımız son cümle… basit bir “yoğunluk var, sonra konuşuruz”du. O “sonra” hiç gelmemişti.
Bir de hikâyeler… Eskiden her hikâyesini görürdüm. Şimdi görünmez olmuşum. Ya beni engellemişti ya da takipten çıkmıştı. İkisi de aynı yere çıkıyordu aslında: artık onun dünyasında görünmüyordum.
O an anladım ki, birinin seni takipten çıkardığını anlamak sadece teknik bir şey değil. İçsel bir çözülme.
Günlüklerime Düşen İlk Not
Merhaba! Alperenler sayfasında bugün “İnstagram’da birinin seni takipten çıkardığını nasıl anlarsın” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
Ben günlük tutarım. Küçük yaşlardan beri. Kelimelerle konuşamadığım şeyleri sayfalara bırakırım.
O gün defterimi açtım ve sadece şunu yazdım:
“Bir kişi daha azaldı. Ama içimdeki boşluk daha fazla arttı.”
Sonra durdum. Kalem elimde bekledi. Yazmak istedim ama kelimeler gelmedi.
Çünkü bazı duygular yazıya dönüşmeden önce biraz çürümek ister.
Kayseri’de o gün hava açıktı. Ama içimde gri bir bulut vardı. Ne tam yağmur yağıyordu, ne de güneş çıkıyordu.
Sosyal Medyada Kaybolan İnsanlar
Eskiden insanlar birbirini sokakta kaybederdi. Şimdi ekranlarda kaybediyoruz. En tuhaf olanı da bu: kaybettiğini hemen fark ediyorsun ama hiçbir şey yapamıyorsun.
Takipten çıkarılmak bazen bir mesaj gibidir. Ama kelimesiz bir mesaj. Ne “bitti” der, ne “yoruldum.” Sadece yok olur.
Ben de bunu çözmeye çalıştım.
Profilimde gezinirken bazı şeyleri test ettim:
Adını aradım, çıkmadı
Ortak arkadaşların listesinde baktım, vardı ama uzak gibi
Eski yorumlarımızı bulmaya çalıştım, bazıları silinmişti gibi geldi
DM kutusunda sohbetimiz hâlâ duruyordu ama sanki solmuştu
Her şey yerindeydi ama hiçbir şey aynı değildi.
İnsan bazen varlığın değil, görünürlüğün kaybını yaşar.
İçimde Büyüyen Sessiz Tepki
İlk his hayal kırıklığıydı. Ama hemen ardından daha karmaşık bir şey geldi: kırgınlıkla karışık bir merak.
“Ne yaptım?”
Bu soru insanı içeriden kemirir. Çünkü cevap çoğu zaman dışarıda değil, geçmişte saklıdır.
Ama dürüst olmak gerekirse, ortada büyük bir olay yoktu. Tartışma yoktu. Kırıcı bir cümle yoktu.
Sadece… uzaklaşma vardı.
Ve uzaklaşmalar en çok açıklaması olmayanlardır.
Kendime Sorduğum Sorular
O gece yürüyüşe çıktım. Kayseri’nin sokakları sessizdi. Soğuk hava yüzüme vurdukça düşüncelerim daha da netleşiyordu.
Kendi kendime şunları sordum:
İnsanlar neden sessizce gider?
Bir takipten çıkarmak bu kadar basitken neden bu kadar ağır hissettirir?
Yoksa ben mi fazla anlam yüklüyorum?
Cevap bulamadım. Ama bir şey fark ettim: bazen insanlar gitmez, sadece seni izlemeyi bırakır.
Görünmez Olmak Hissi
En zor kısmı aslında bu. Birinin seni artık görmemesi.
Bir zamanlar “hikâyeni kaçırmasın” diye baktığı profilinde artık yok olmak… bu basit bir sosyal medya hareketi değil.
Bu, “artık ilgilenmiyorum” demenin dijital hali.
Ve bu cümle hiç söylenmediği için daha çok acıtır.
Gerçeği Kabullenmek
Ertesi gün daha sakindim. Çünkü insanın içindeki fırtına bazen gece boyunca yorulur.
Telefonumu açtım. Yine Instagram’a girdim. Ama bu sefer farklıydım. Aramayı tekrar yaptım.
Yoktu.
Ve ben o an şunu kabul ettim: Efe beni takipten çıkarmıştı.
Ama daha önemlisi, biz zaten bir süredir birbirimizi hayatlarımızdan çıkarmaya başlamıştık.
Sadece ben daha geç fark etmiştim.
Kendimle Yüzleşme
Bu tür anlarda insan ikiye bölünür. Bir taraf “önemli değil” der. Diğer taraf “neden?” diye bağırır.
Ben ikisinin arasında kaldım.
Ama sonra bir şey oldu. Kendime kızmayı bıraktım. Çünkü herkesin birini bırakma şekli farklıdır.
Bazıları konuşarak gider, bazıları susarak.
O susmayı seçmişti.
“İnstagram’da birinin seni takipten çıkardığını nasıl anlarsın” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Alperenler ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Yeni Bir Sessizliğe Alışmak
Zaman geçtikçe takipten çıkarılma olayı büyümemeye başladı. Ama tamamen de kaybolmadı.
Bazen gece telefona bakarken aklıma geliyordu.
“Acaba o da benim profilime bakıyor mu?”
Sonra gülüyordum kendime. Çünkü bu sorunun cevabını hiçbir zaman bilmeyecektim.
Ama önemli olan da bu değildi aslında.
Önemli olan, birinin hayatından çıkmanın nasıl bir his bıraktığıydı.
İçimde Kalan Son Düşünce
Bir süre sonra şunu yazdım günlüğüme:
“Birinin seni takipten çıkardığını anlamak, aslında onun çoktan uzaklaştığını fark etmektir. Sadece ekran bunu daha görünür yapar.”
Ve o cümleyle birlikte içimdeki ağırlık biraz hafifledi.
Sonraki Günler
Benzer Bir Yazı: İnsan ilişkilerimi nasıl geliştirebilirim ?
Günler geçtikçe Kayseri yine aynı ritmine döndü. Sabahlar, akşamlar, kahve kokuları, sokak sesleri…
Ama ben biraz değişmiştim.
Artık takipçi sayısına bakarken sadece rakam görmüyordum. Her rakamın arkasında bir hikâye olabileceğini biliyordum.
Ve en önemlisi, bazı insanların sessizce gitmesinin de bir cevap olduğunu anlamıştım.
Çünkü her şey açıklanmak zorunda değil.
Bazen sadece eksilir.
Ve insan, eksilmeyi öğrenerek büyür.