Islatılan Pirinç Nasıl Pişirilir? Bir Yudum Hatıra
Kayseri’nin soğuk sabahlarından birinde, mutfakta yalnızdım. Havanın biraz kasvetli, ama yine de umut dolu olduğu bir sabah. Mutfakta, annemin yıllardır kullandığı pirinç tenceresinin yanında, birkaç avuç pirinç vardı. O an, sanki her şey bana geçmişin hatıralarını hatırlatıyordu. Annem her zaman pirinç pişirirken, pirinçlerin tencereye girmeden önce birkaç saat suda bekletilmesini söylerdi. “Islatırsan daha iyi pişer,” derdi. Ama ne zaman bu pirinçleri ıslatsam, sonunda da ne doğru düzgün pişirir, ne de o beklediğim lezzeti bulurdum. O kadar heyecanlıydım ki, her seferinde farklı bir yöntem denedim, ama sanki hayatımda hiçbir şey yolunda gitmiyordu. İçimde bir hayal kırıklığı vardı, ama yine de her defasında yeniden başlıyordum. Bugün de öyleydim.
Bir Sabahın İlk Adımları: Islatılan Pirinç ve Umut
İlk adımda, pirinçleri iyice yıkadım, üzerlerine sıcak su döktüm. Annemin tarifini hatırladım. “Bir süre suda beklet, sonra pişir,” demişti. Ama niye bu kadar zor geliyordu? Neden her zaman doğru pişiremiyordum? Bu kadar basit bir şeyin, bir tür ritüel halini almasının anlamını bir türlü çözemedim. Her tencereyi kaynattığımda içimde biraz daha kırılıyordum. Her şey yolunda gitmiyordu. İlerleyen dakikalarda, aslında islatılan pirinçlerin pişirme aşaması bende biraz belirsizlik yaratıyordu. Islatmanın ne kadar süre bekletilmesi gerektiği konusunda belirsizdim. Bazen çok uzun süre bekletince, pirinçlerin dokusu bozuluyor, bazen de çok az bekletince, o kıvamı tutturamıyordum. Her defasında, biraz daha hayal kırıklığı yaşadım.
Bir yandan istenilen lezzeti bir türlü bulamamamın nedeni, belki de sürekli farklı tarifler aramamdı. Ama bir gün, gerçekten islatılmış pirincin tam kıvamına nasıl getirilmesi gerektiğini öğreneceğimi hissettim. O sabah, sanki bir şey değişti. Islatılan pirinçlerin nasıl pişirilmesi gerektiğiyle ilgili o kadar kafa karıştırıcı bilgi vardı ki, bu, bazen insanı gerçekten bunaltıyordu. Bir yandan içimdeki kararsızlık, diğer yandan pişirme aşamasında sabırla beklemek, bende başka bir duyguyu uyandırıyordu: Umut.
Sabır ve Duygusal Yük: Islatılan Pirinci Pişirmenin Zorluğu
Sabahın ilerleyen saatlerinde, pirinçler biraz daha yumuşamıştı. Suyunun üzerine biraz tuz eklemeyi düşündüm, ama bir şeyler eksikti. Ne tuz, ne de başka bir malzeme, pirincin o eski lezzetini vermiyordu. Bu kadar basit bir işin beni bu kadar etkileyip etkileyemeyeceğini düşünürken, birden bir karar aldım. Bu sefer sadece pirinç, biraz tuz ve su. İçimden bir ses, “Bu defa, her şey yoluna girecek,” diyordu. Pirinci pişirirken, annemin sesini duydum: “Biraz sabırlı ol, pirinç kendi zamanında pişer.”
Pirinç kaynamaya başladığında, mutfaktaki sesler sanki her şeyin yavaşça yerine oturmasına yardımcı oldu. İçimdeki mühendis biraz daha mantıklı düşünmeye başladı. “Bu kadar basit bir şeyin, bana neden bu kadar zor geldiğini şimdi anlıyorum. Bazen, en basit şeylerin bile doğru şekilde yapılabilmesi için biraz sabır gerekiyor.” İçimdeki insan ise başka bir şey söylüyordu: “Bütün bu yaşadıklarım, aslında bana hayatta bazen sabırlı olmanın ve zamanın geçmesini beklemenin önemini öğretiyor. Bir şeyin tam zamanında olması, ona ne kadar değer verdiğinle ilgili bir şey.”
Lezzetle Gelen Hatıralar: Pişen Pirincin O Kıvamı
Bir süre sonra pirinç pişti. Tencerenin kapağını açıp, sıcak buharın yüzüme vurduğunda, bir anlığa geçmişe döndüm. Annem, mutfakta pirinçleri pişirirken hep aynı sözleri söylerdi: “Pirinç, sevgiyle pişer.” O an, sadece pirincin piştiğini değil, aynı zamanda geçmişin o sıcak anlarını da yeniden hissettim. Pirinçlerin tencereye girmeden önceki hali, tam da bugünkü gibi ıslak ve belirsizdi. Ama pişmeye başladıktan sonra, her şeyin ne kadar mükemmel olduğunu anladım. Birbirine karışan su ve pirinç, sonunda istediğim lezzete ulaştı. Bu, sadece bir yemek yapmaktan çok daha fazlasıydı. Hayatın, sabırla pişen anlarını hatırlamak gibiydi.
Sonuç: Islatılan Pirinç ve Geçmişin Sıcak Anıları
Pirinç, piştikten sonra tam istediğim gibi olmuştu. Lezzetli, yumuşak ve her lokmada geçmişin hatıralarını taşıyan bir tadı vardı. Bir yudum alırken, bir şey fark ettim: Hayatta bazı şeyler, bazen sabır ve zamanla yerli yerine oturur. İslatılan pirinç nasıl pişirilir diye düşündüm, ama sonuçta her şeyin yoluna girmesi için sadece biraz daha sabır ve sevgi gerekiyordu. İçimdeki insanın dediği gibi, bazen sadece zamanın geçmesini beklemek, hayatı olduğu gibi kabul etmek, her şeyin ne kadar değerli olduğunu anlamamıza yardımcı olur. Ve işte, o an pirincin sıcaklığı gibi, içimdeki duygular da birbirine karıştı: Hayal kırıklığı, umut ve sabır…